[EXKH]Basic Mission - Lilia

posted on 28 Jul 2013 14:10 by demine-nawara in EXKH
เอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม


มาส่งมิชชั้นของลิเลียคะ

Liilia

เป็นการแต่งไซส์สตอรี่ที่เผามากT v T และยากที่สุดที่เคยทำมา

และแน่นอน อุปสรรคในการแต่งอย่างเยอะ #คำสาปลิเลียหรือเปล่าเนี่ย

และตอนนี้ก็กำลังภาวนาไม่ให้เอ็กทีนล่มเวลาอัพ #ฉันยังไม่แน่ใจว่าทำบุญมาดีพอหรือยัง

ปล.อย่าคาดหวังอะไรกับไซส์สตอรี่ของเธอเลย

*************************************************

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา 

ทุกอย่างคือสิ่งแปลกตา 

ช่างมหัศจรรย์ 

แต่กลับรู้สึกเศร้าเหลือเกิน 

 

            ...ฉันหลงทางล่ะ...

            ...ไม่ได้อุปมานะ...

            ...ฉันหลงทางจริงๆล่ะ...

            “ที่นี่มันที่ไหนกันเนี่ยยยยยย!?”

            ฉันตะโกนเสียงดังแบบไม่กลัวใครจะมาด่า แต่ในป่าแบบนี้คงไม่มีใครวิ่งมาตีหัฉันหรอกมั้ง คิดพลางแหวกใบไม้ที่ขวางทางออก เฮ้อ เดินมาตั้งนานแล้ว ทำไมไม่เห็นเจออะไรเลยล่ะ

            ถ้าเกิดไม่เจออะไรเลย...จะทำยังไงต่อดีล่ะ?

            ...จะตายเหรอ?

            “ไม่มีวัน!!!”

            ไม่เอาๆๆๆๆ ไม่ได้! ห้ามคิดอะไรด้านลบแบบนั้นเด็ดขาดเลยนะ! ยิ่งสถานการณ์แบบนี้ด้วย ถ้าคิดแบบนั้นมีหวังได้ตายจริงๆแน่

            แต่จริงๆแล้วนะ เดินมาตั้งนานขนาดนี้แล้ว น่าจะเจออะไรบ้าง อย่างเช่นแม่น้ำสัก....

            ตู้ม!!!!

            พูดถึงน้ำ น้ำก็มา...

            คงเป็นเพราะหลังจากเดินแหวกหญ้าแหวกใบไม้มาเรื่อยๆก็เริ่มไม่คิดดูทางจนตกลงมาในบ่อน้ำเล็กๆแห่งนี้ เด็กสาวค่อยๆลุกขึ้นไปนั่งริมสระ สะบัดหัวสองสามครั้งเพื่อไล่น้ำออกก่อนจะก้มลงมองเงาของตัวเอง

            ใบหน้าของเด็กหญิงดูอ่อนเยาว์ ดวงตากลมโตสีทองสุกสว่างและเส้นผมสีน้ำยาวหยักศกถึงกลางหลัง  โดยรวมแล้วเด็กหญิงคนนี้น่ารักมากเลยทีเดียว

            “...นี่คือหน้าตาของเรางั้นเหรอ?”

            ทำไมถึงรู้สึกแปลกๆจังนะ

            “เหอๆๆ คงไม่มีใครถึงขนาดหลงรักหน้าตาตัวเองหรอกมั้ง?”

            เพราะถ้ามี คนคนนั้นคงบ้ามากเลยทีเดียว

            ถอนหายใจออกมาหนึ่งครั้งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองดวงดาวระยิบระยับบนฟากฟ้า ส่องประกายท่ามกลางความมืดนี่ไปพร้อมกับดวงจันทร์ที่สุกสกาว

            ช่างสวยงาม....ในใจของเด็กสาวรู้สึกท่วมท้นด้วยความรู้สึกนี้

            แซ่ก...แซ่ก...

            เด็กสาวหันขวับไปตามเสียงขยับของพุ่มไม้ที่อยู่ข้างตัว สัญชาตญาณบอกว่าให้ถอยห่างออกมา ซึ่งตัวเธอเองก็เลือกเชื่อแบบนั้น แต่ยังไม่ทันจะลุกขึ้นดี...

            “แฮ่!!!!!!!!!”

            “กรี๊ด!!!!!!!!”

            ...ก็ตกใจจนกลิ้งตกน้ำอีกแล้ว...

            ให้ตายเถอะ!วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย!?

 

...บนท้องฟ้านั้น ฉันได้มองมันขึ้นไป...

...มันมีทั้งกลางวันและกลางคืน...

...เวลา ดำเนินไป...

...หากแต่ตัวฉัน...

“กลับหยุดนิ่งอยู่ที่เดิม”

           

            “ฮะฮ่าๆๆๆ ให้ตายสิ กะจะแกล้งให้ตกใจเล่นนิดเดียว ไม่คิดเลยว่าจะกลิ้งตกน้ำไปแบบนั้น ฮ่าๆๆๆ”

            ‘ปีเตอร์แพน’ส่งเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งโดยมีเสียงหัวเราะดั่งกระดิ่งของ‘ทิงเกอร์เบล’และ‘เด็กหลง’คอยเป็นคอรัสให้

            จ้ะ....จ้ะ....เห็นคนตกน้ำสนุกมากเลยเนอะ

            ฉันส่งเสียงชิเบาๆแล้วเมินหน้าไปอีกทางอย่างหงุดหงิด ยังดีที่ยังมีเสื้อผ้าให้เปลี่ยน ถึงชุดมันจะดูยาวๆไปหน่อยก็เถอะ แต่ช่างมันล่ะกัน เดี๋ยวค่อยฉีกเอาก็ได้

            “น่า น่า เธอเองก็อย่าโกรธมากไปเลยนะ” เด็กผู้ชายคนหนึ่งพูดกึ่งหัวเราะ

            แต่ขอโทษเถอะ นายนั้นแหละที่ทำฉันตกใจจนตกน้ำนะ!

            ฉันค้อนขวับด้วยสายตาหงุดหงิด แต่สายตาพลันไปเจอดอกไม้ชนิดหนึ่งเข้าเสียก่อน มันเป็นสีขาว...ดอกใหญ่ ดูสวยงาม...และน่ารัก 




   “เธอชอบงั้นเหรอ?” ปีเตอร์แพนถามพร้อมหยิบดอกไม้นั้นมาให้ฉันดูใกล้ๆ จู่ๆทิงเกอร์เบลก็พูดอะไรบางอย่างที่ฉันฟังได้แค่เป็นเสียงกระดิ่งออกมา ปีเตอร์แพนหันไปฟังเธอสักพักก่อนจะหันมายิ้มร่าให้กับฉัน

            “เธอยังไม่มีชื่อสินะ!”

            “หา?...อ้ะ อื้อ....” ฉันตอบไปอย่างงงๆ ไม่เข้าใจว่าเขาต้องใจจะทำอะไรกัน

            “งั้นเธอชื่อ‘ลิเลีย’แล้วนะ! ชื่อเดียวกับดอกไม้พวกนี้เลย”

            ฉันกระพริบตาปริบๆ ชื่อของฉัน.......เหมือนกับชื่อดอกไม้น่ารักๆพวกนั้น

            “ถ้าเธอไม่ตอบ แสดงว่าเธอชอบนะ เอาล่ะ! ยินดีต้อนรับสู่เนเวอร์แลนด์นะลิเลีย!”

            “....”

            ทำไงดีล่ะ

            รู้สึกดีใจชะมัดเลย

 

นี่รู้หรือเปล่า

หากเราตามดาวดวงที่สองตรงนั้นไปล่ะก็

เราจะได้เจอกับเนเวอร์แลนด์ล่ะ

 

            เราอยู่ที่นี่มานานแล้ว...

            ที่นี่โคตรสนุกเลยล่ะ!

            “ลิเลียยยยยยยยยยย! อย่าหนีนะ!!”

            ‘มิลร์’เด็กชายที่เคยทำฉันตกน้ำเป็นความประทับใจแรกตอนนี้กำลังวิ่งไล่กวดฉันด้วยสภาพที่ดูไม่ได้สุดๆ

            เพราะหมอนั่นโดนฉันผลักตกใส่ขี้โคลนยังไงล่ะ!

            “จ้างก็ไม่ให้จับหรอกย่ะ!” ฉันหันไปทำหน้ายียวนใส่ก่อนจะใส่เกียร์หมาเผ่นลิ่วออกไปอย่างคล่องแคล่ว อย่านะ ถ้าเป็นเรื่องความเร็วล่ะก็ ฉันไม่แพ้ใครหรอกนะย่ะ!

            วันนี้ก็เป็นวันที่สนุกอีกวันล่ะ!

 

ฉันคิดอยู่เสมอว่าเธอนะขาดฉันไม่ได้

ฉันเลยยอมอยู่เคียงข้างเธอ

แต่ว่า

เธอที่เธอบอกว่าจะไป

ฉันก็รู้ตัวเลยว่า

เป็นฉันเองที่ขาดเธอไม่ได้

 

            “ลิเลีย...อยู่ไหนกันนะ?”

            เสียงของมิลร์ดังขึ้นมาจากที่ไกลๆ ฉันรีบบอกลาลูกสาวหัวหน้าเผ่าอินเดียแดงที่อุตสาห์มาสอนภาษาดอกไม้ให้ฉันแล้วรีบวิ่งไปทางต้นเสียงทันที

            “มิลร์ มิลร์ เราอยู่นี่”

            ฉันตะโกนเรียกให้เขาหันมา ฉันรีบวิ่งไปเกาะแขนเขาอย่างเคยชิน เพราะเราอยู่ด้วยกันเสมอ

            ใช่...เราสองคนอยู่ด้วยกันเสมอ

            “ไปไหนมาอีกล่ะเนี่ย?” มิลร์ถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายกับฉันเสียเต็มประดา

            แหมๆ แล้วไอ้คนที่จู่ๆก็ลงไปเล่นกับจระเข้นี่มันไม่เหนื่อยเนอะ!

            “ไปให้ลูกสาวอินเดียสอนภาษาดอกไม้มา สนุกดีนะ”

            “โหย หญิงจริง”

            “ก็ฉันเป็นผู้หญิงนี่ย่ะ!”

            “อ้าวเหรอ? ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ย”

            “ตายซะเถอะ! ไอ้เพื่อนบ้า!”

            ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ...ที่ความรู้สึกของฉันเริ่มเปลี่ยนไป

 

“ฉันรักเธอ”

นั้นคือความรู้สึกของผู้ใหญ่

ฉันมีมันไม่ได้

ไม่งั้น

ฉันจะอยู่ที่นี่ไม่ได้

ดังนั้น

ฉันต้องไปแล้ว

เพราะไม่ว่ายังไง

ฉันก็ไม่สามารถหยุดรักเธอไม่ได้จริงๆ

 

            “...จะไปจริงๆเหรอ?”

            ปีเตอร์แพนถามด้วยน้ำเสียงที่ดูหม่นหมอง พอๆกับท่าทีเศร้าๆของทิงเกอร์เบลที่เข้าคลอเคลียตรงแก้มเด็กสาว ลิเลียเอานิ้วลูบหัวเล็กๆของทิงเกอร์เบลเบาๆก่อนจะพูดออกมา

            “ค่ะ”

            อย่างไร้ซึ่งความลังเล

            เมื่อเห็นแบบนั้น ปีเตอร์แพนก็ไม่มีท่าทีจะรั้งไว้ต่อ หากเธอแสดงท่าทีลังเลออกมาสักนิด เขาก็จะทำทุกวิถีทางให้เธออยู่ต่อให้ได้ เพราะยังไง การจากกันมันก็เป็นเรื่องที่น่าเศร้าอยู่ดี แต่ถึงขนาดที่เธอมาบอกด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว และน้ำเสียงแบบนี้แล้ว...

            ห้ามไม่ลง...

            ที่จริงก็รู้อยู่แล้วล่ะ ว่าเด็กคนนี้โตขึ้น...เพียงแต่ยังทำตัวเป็นเด็กเพื่อให้เขากับที่นี่...

            ที่เนเวอร์แลนด์...ดินแดนของเด็กไม่มีวันโต

            “ถ้าเธอไปแล้ว เธอจะไม่ได้กลับมาอีกนะ...”

            ...เพราะเธอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว

            ลิเลียพยักหน้าช้าๆ “ฉันรู้คะ”